Het Militaire Luchtvaart Museum was vrijwel elke zondag tussenstop tijdens mijn wekelijkse fietsrondje. Als luchtvaartliefhebber was het fijn tussen de vliegtuigen te vertoeven en even uit te rusten in een van de filmzaaltjes.

Ik kreeg wat meer tijd en informeerde naar de mogelijkheden om als vrijwilliger wat te doen. Toen het bericht kwam dat het museum zou sluiten omdat er een nieuw museum gebouwd zou gaan worden was al snel duidelijk dat er geen nieuwe vrijwilligers meer werden aangenomen.

Enige tijd later vond ik in de Soester Courant een bericht dat het nieuwe militaire Museum vrijwilligers zocht en een kennismakingsbijeenkomst hield. Een mooi verhaal met tekeningen en schetsen van het nieuwe museum gaven de doorslag, ik heb me als vrijwilliger aangemeld. Later volgde een sollicitatie/kennismakingsgesprek in het kantoorgebouw bij het inmiddels onttakelde MLM.

Het was op een druilerige dag dat we ons moesten melden in het nieuwe museum alwaar ons letterlijk de maat werd genomen door dames van een kledingbedrijf. Onder leiding van wat vaste medewerkers kregen we vast een rondleiding en maakten we voor het eerst kennis met dat prachtige nieuwe gebouw.

Op de dag van de opening verzamelden we in hangaar 8 waar we een paraplu en een jas met NMM-logo kregen en even later stonden we te blauwbekken langs het wandelpad van P1 naar de entree van het museum. Ja, het regende en het was koud en even was er sprake van dat Zijne Majesteit per auto tot aan de voordeur gereden zou worden maar hij liep zonder overjas naast de directrice en groette de vrijwilligers. We waren op tijd binnen om vanaf de balustrade de openingsceremonie te bekijken. Het was een mooi spektakel.

Dat openingsweekend en de periode daarop waren chaotisch en wij konden meteen vol aan de bak. Meer dan 5000 bezoekers stonden elke dag te dringen om naar binnen te mogen, de rijen stonden tot ver om de hoek van het gebouw en met weigerende poortjes en ongeduldige mensen moest menig brandje geblust worden. Het NMM was razend populair en de hele beginperiode was het zo druk dat ik mijn kennis en ervaring met looprouteplanning in en rondom gebouwen, in overleg met de staf kon inzetten om zo de mensenstroom zo goed en kwaad als het kon te reguleren.

De onderlinge sfeer was uitstekend en we leerden elkaar steeds beter kennen. Je wist wat je aan elkaar had en al snel merkte je wie de leiders in de groep waren. Na enige tijd ontstond als het ware vanzelf een functie die niet gepland was, die van DC, dagcoördinator. De vrijwilliger die de plekken verdeelde en het overzicht hield en zorgde voor contacten met de vaste staf en de beveiliging. Ook het oorspronkelijke plan om ieder een vaste plek te geven ging al snel overboord toen een van ons bedacht dat rondlopen, en dan met name tegen de looprichting van de bezoekers in, een veel dynamischer methode was om alles in de gaten te houden.

Het was wennen in die beginperiode, aan elkaar, aan het gebouw, aan de staf en veel moest worden bedacht en uitgeprobeerd. Ik heb daar met veel plezier mijn steentje aan bijgedragen.

Ben Ekeler

Vrijwilliger 2014 - 2021