Begin jaren ’60 reden we nog geen Volvo. Mijn vader was al een aantal jaar klant bij de Opel garage. Ik was 12 in de zomer van 1964, toen we voor het eerst met het gezin op vakantie naar Italië gingen. Mijn twee jongere zusjes naast me op de achterbank van de Opel Record waren verdiept in de stapel Donald Duckjes die vader stiekem voor ons verzameld had. Aan de trekhaak de dat voorjaar aangeschafte Alpenkreuzer vouwwagen. Nadat ze lange tijd van hout gemaakt waren was dit de nieuwste, helemaal van polyester. We hadden ‘m al een paar weekenden kunnen uitproberen op Nederlandse campings en dat was zo goed bevallen dat we er mee op vakantie gingen naar de Adriatische kust.

De eerste dag reden we vrijwel de hele weg in de stromende regen over de Duitse Autobahn en toen we in de buurt van München op de camping aankwamen en de tent zouden gaan opzetten bleek de vouwwagen zo lek als een mandje, alles was zeiknat. We besloten te overnachten in het aanliggende hotel. De natte slaapzakken en beddengoed mochten we te drogen hangen in de stookkelder van het hotel. Morgen zien we wel weer verder.

De volgende dag was het meeste nog nat maar toch pakten we alles in en konden we de reis voortzetten. Voor het eerst over de Alpen was het plan en de route ging over de Gross Glockner HochAlpenstrasse. Zo hoog waren we nooit geweest en boven op die berg konden we zelfs uitstappen om in de sneeuw te spelen. Wat een feest !

Tijdens de afdaling was het muisstil in de auto alsof we voelden dat er iets aan de hand was. We stopten wel erg vaak, naar ik dacht om even te genieten van het mooie uitzicht maar de werkelijke reden was dat de trommelremmen van de Opel niet of nauwelijks bestand waren tegen het gewicht van de Alpenkreuzer met zijn nog erg natte en daardoor zware inboedel. Vader voelde geen voetrem meer en moest telkens afremmen op de handrem en bij een tussenstop zocht hij snel een paar grote keien om voor de wielen te leggen zodat de remmen de tijd hadden om af te koelen.

Door die strategische tussenstops lukte het hem wonderwel om heelhuids uit de bergen te komen en bereikten we toch nog veilig onze camping aan de kust.

Tijdens de reis heeft vader er geen moment over gerept en pas jaren later heeft hij het verhaal verteld. We waren diep onder de indruk want het had heel anders kunnen aflopen daar op de Gross Glockner in Oostenrijk. Na terugkomst in Nederland heeft vader nog een hartig woordje gesproken met de leverancier van die lekke Alpenkreuzer.

Mijn eerste Alpenervaring was een stuk minder dramatisch, de Zwitserse Alpen waren een eitje voor mijn Volvo 850 GLT en er zouden nog vele bergritten volgen.

Immers …
Volvo for life